langs de vloedlijn
een overvloed aan schelpen
schoongewassen
tussen mijn tenen
vloeit het sneller dan water
warm wit zeezand
vanuit de zee
een zijig briesje – zo licht
in de hittegolf
schelpen kraken
onder onze voeten
breuklijn van de zee
halfweg keren we om
het zachte ruisen van de zee
in mijn ander oor
er is geen einder
kleine zilveren scheepjes
drijven op de lucht
op het strand vergeten
de zee trekt zich terug
schuim van golven
overspoeld door golven
van licht en geluid
vuurwerk boven zee
Emma en ik
met een emmertje halen we
het water uit de zee
meeuwen schreeuwen
wachten tot het strand leeg is
kuisen het dan op
als je goed luistert
de zee vertelt verhalen
het droeve einde
het kapotte wrakhout
van stukgeslagen dromen
ik vind niets terug
de wind huilt over
de zee – de laatste storm heeft
niets heel gelaten
het komt en gaat
het verlangen van de zee
onbekende stranden
even staat ze stil
de zee op de vloedlijn
keert aarzelend weer ( terug )
een vuurtoren
diep in het donker graaft hij
alle richtingen uit
het lege strand
een pleisterplaats voor wandelaars
rustplaats voor meeuwen
de wind rust even uit
geen golfje te veel maar dat
is eigen aan de zee
een geur van vertes
de zoute golven dragen
verloren dromen
wolken boven de zee
als witte zeemeerminnen
duiken ze de zee in
over de Noordzee
van het zuiden brengt de wind
geen spatje kleur mee
soms meen ik een glimp
van Engeland te zien – de zee
grijs en eindeloos
kinderstemmen
boven de zeebranding uit
een verse mensengolf
eendagstoeristen
gegil van witte benen
in het zeewater
op de lichtpalen
wachten meeuwen op de schemer
en het lege strand
de zeedijkrand
glanst goudgeel tegen het strand
nog is de zon niet weg
zwart en goud
laat Oostende zich zien
ode aan Spilliaert
dan is ze er wel
dan is ze er weer niet – de zee
achter strandhuisjes
op blote voeten
over het Noordzeestrand
onze eigen kust
zomeravond
in kleuren rollen de golven
onder het vuurwerk
gekleurde vliegers
aan strakgespannen draden
ook mijn gedachten
de zee zo dichtbij
een vergrijsde trompe l’oeil
door het vensterraam
er is weer stilte
nu het vuurwerk voorbij is
zo zwart de nachtzee
de zee maakt loom
haar hoofdje op mijn schouder
ik ben klaarwakker
waar het water
en de hemel samenkomen
een enkel bootje
ze weet nog ergens
een gezellig restaurant
-gesloten-
soms is er in de zee
een diepblauw van je ogen
onbereikbaar ver
ik geraak er nooit
waar hemel en zee elkaar raken
mijn verdwijnpunt
langs de vloedlijn lopen
mijn hoofd leegmaken
de stemmen wissen
langs de vloedlijn
schrijft de zee haar verhaal
van dode dingen ( vergankelijkheid )
na de avondvloed
de korte rode zonsondergang
er blijft niets over
elke keer opnieuw
toch even de dijk op
kijken naar de zee
langs het strand lopen
wind in en uit ademen
pijnlijke longen
eventjes raken
aan het eeuwig wisselen
van eb en vloed
ergens stranden
alleen de zee horen
op een stille plek
met mijn ogen toe
langs de vloedlijn lopen
de zee voelen
